هدف اصلی اين پژوهش بررسی و تحليل عوامل مؤثر بر عدم تعادلهای فضايی توسعه کشاورزی در استان فارس مي­باشد. به اين منظور با شناسايی شاخصهای مناسب برای تحليل نابرابري­های فضايی توسعه کشاورزی، ضمن تبيين عوامل تعيين­کننده نابرابري­های فضايی، ميزان تأثير اين عوامل در سطوح متفاوت توسعه فضايی کشاورزی بررسی شده است. روش مورد استفاده در اين تحقيق مبتنی بر تحليل مجموعه‌ای از شاخصها به منظور تبيين عوامل مؤثر بر نابرابري­های فضايی توسعه کشاورزی با بهره‌گيری از مدل تحليل عاملی به روش تجزيه به مؤلفه­های اصلی است. به منظور شناسايی مهمترين عاملهای تفکيک­کننده دو گروه شهرستانهای توسعه­يافته و شهرستانهای کمتر توسعه­يافته، که توسط تحليل خوشه‌ای به روش K ميانگين متمايز شده بودند، از روش تحليل تشخيصی بهره گرفته شده است.

  نتايج حاصل از تحليل عاملی نشان داد که شش عامل: اثر توسعه ساير بخشها، اثر دسترسی به تسهيلات مکمل توسعه کشاورزی، اثر فناوری، اثر خدمات آموزشی- ترويجی و مشارکتی کشاورزی، اثر محيط طبيعی و فيزيکی کشاورزی و اثر دانش و اطلاعات به ميزان 28/84 درصد از واريانس عوامل تعيين­کننده نابرابری فضايی توسعه کشاورزی را محاسبه و تبيين می‌کنند. نتايج تحليل تشخيصی نيز نشان داد دو عامل "دسترسی به تسهيلات مکمل توسعه کشاورزی" و "توسعه ساير بخشها" دارای بيشترين اهميت در متمايز کردن شهرستانهای توسعه­يافته و نيافته از يکديگر بوده‌اند.

  طبقه بندی JEl : O18