شناخت و درک تفاوتهای موجود ميان مناطق روستايی استانها از نظر ميزان برخورداری آنها از امکانات و خدمات گوناگون به منظور شناخت سطح توسعه و محروميت مناطق روستايی، ميزان فاصله هر منطقه از اهداف تعيين شده، کاهش نابرابری ‌ های منطقه ‌ ای، تنظيم برنامه ‌ های متناسب با شرايط و امکانات مناطق روستايی ضرورتی اجتناب ناپذير است.

  دراين مقاله با بهره ‌ گيری از روش اسکالوگرام، ميزان برخورداری مناطق روستايی استانهای کشور از 67 شاخص توسعه در حوزه های جمعيتی، آموزشی، بهداشتی ـ درمانی، تأسيساتی ـ زير بنايی، سياسی ـ اداری، ارتباطی ـ اطلاع رسانی و اجتماعی ـ رفاهی و سهم هر يک از شاخصها و تأثير آنها در توسعه تعيين شده است. به اين ترتيب، ميزان توسعه ‌ يافتگی مناطق روستايی استانها از منظر اين شاخصها مشخص می ش و د که اين امر راهی است برای مسئولان و برنامه ‌ ريزان استانهای کشور جهت تعيين الويتهای مربوط به طرحها و برنامه ‌ ها ی مختلف توسعه ‌ محور و توجه بيشتر به شاخصها ی ی که از لحاظ توسعه ‌ ای در وضعيت نامناسبی قراردارند .

  نتايج اين مطالع ه نشان می ‌ دهد که اختلاف وشکاف زيادی بين استانهای مختلف وجود دارد و از لحاظ شاخصهای مختلف توسعه ‌ ای، مناطق روستايی استان مازندران بهترين رتبه را با 120 امتياز و مناطق روستايی استان سمنان کمترين رتبه را با 8 امتياز کسب کرده ‌ اند.