شرط زيربنايی توسعه، رشد توليدات ملی است که اين امر خود درگرو بهره‌برداری از ظرفيتهای اقتصادی در ابعاد ملی و منطقه‌ای است. به عنوان يک امر شناخته شده، توسعه کمی و کيفی محصولات براساس ظرفيتها و توانمنديهای مناطق يک کشور به پويايی رشد و توسعه اقتصاد ملی منجر خواهد شد. اين مقاله می‌کوشد با طرح نظريه‌های مزيت نسبی و ارتباط آنها با رشد اقتصادهای منطقه‌ای، به روشهای اندازه‌گيری مزيت نسبی اشاره کند و با به‌کارگيری روش ضرايب مکانی، توانمنديهای توليدی محصولات زراعی در استان اصفهان را ارزيابی نمايد. به اين منظور دو شاخص ديگر از مزيت نسبی و رويکردی در جهت توضيح عوامل تأثير گذار بر مزيت نسبی ارائه می‌شود.

  نتايج اين تحقيق نشان می دهد که کشت ديم محصولات زراعی در استان اصفهان هيچ‌گونه مزيت نسبی ندارد و تنها کشت آبی برخی از محصولات زراعی، مانند حبوبات، دارای مزيت نسبی است. لذا، توسعه و بهزراعی کشت اين محصولات نتايج مثبتی برای اقتصاد ملی و منطقه‌ای به همراه خواهد داشت.