این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مجله دیابت و متابولیسم ایران، جلد ۳، شماره ۱، صفحات ۱-۵
عنوان فارسی شیوع پادتن ضد گلیادین در بیماران دیابتی
چکیده فارسی مقاله مقدمه: بیماری سلیاک و دیابت نوع 1 از نظرنشانگرهای HLA و جایگاههای کروموزومی یکسان با یکدیگر مربوط هستند که ممکن است علت وقوع این دو اختلال با یکدیگر در عده زیادی از زیر گروههای جمعیتی شبیه باشد. این مطالعه برای بررسی شیوع مثبت بودن پادتن ضدگلیادین (یک نشانگر در بیماری سلیاک) در بیماران دیابتی شهر تهران و تعیین اینکه آیا یافته‌های گزارش شده در مورد افزایش آنتی‌گلیادین مثبت در بیماران دیابتی در مطالعه ما نیز تکرار می‌شود یا خیر، طراحی گردید.روشها: در این مطالعه 182 نفر (52 نفر با دیابت نوع 1 و 130 نفر با دیابت نوع 2) شرکت کردند که 110 نفر آنها زن بودند. محدوده سنی بیماران در گروه دیابت نوع1 3-5/29 سال و در گروه دیابت نوع 2 42-65 سال بود. از هر بیمار یک نمونه خون تهیه و با روش ایمونوفلورسانس غیرمستقیم از نظر IgG ضدگلیادین بررسی شد. لازم به ذکر است تمام بیماران در زمان نمونه‌گیری فاقد علائم گوارشی بودند. یافته‌ها: در یک بیمار با دیابت نوع 1 (9/1%) و دو بیمار با دیابت نوع 2 (5/1%) IgG ضدگلیادین مثبت بود. شیوع مثبت بودن پادتن ضدگلیادین در افراد سالم دهنده خون در شهر تهران 064/0% است. نتیجه‌گیری: شیوع آنتی‌گلیادین در بیماران دیابتی نوع 1 و 2 به ترتیب 30 و 24 برابر بیشتر از جمعیت عادی در شهر تهران است که این با گزارش سایر مناطق در مورد شیوع بیماری سلیاک در بیماران دیابتی سازگار و متناسب است. به‌علت حساسیت و ویژگی نسبتاً کم (هر دو حدود 80 %) آنتی‌بادی ضدگلیادین، از آن کمتر استفاده می‌شود (نسبت به ایده‌آل) اما سنجش با ایمونوفلورسانس غیرمستقیم یک روش سریع و ارزان قیمت است و برای برنامه‌های غربالگری زیرگروههای جمعیتی مناسب می‌باشد و می‌توان آن را برای همه بیماران دیابتی در معرض خطر توصیه نمود.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله دیابت قندی، بیماری سلیاک، پادتن ضد ‌گلیادین، غربالگری، شیوع
عنوان انگلیسی ANTIGLIADIN ANTIBODY IN DIABETIC PATIENTS
چکیده انگلیسی مقاله Celiac disease and typel diabetes mellirus have been linked to the same HLA markers and chromosomal loci, which may account for the concurrence of the two disorders in a significant number of patients. This study was designed to investigate the frequency of anti-gliadin antibodies, a marker for celiac disease, in diabetic patients.Methods: In this study, 182 diabetic patients (52 with typel and 130 with type2 diabetes) were screened for anti-gliadin IgG by indirect immunofluorescence. Age range was 3-29.5 and 42-65 years for type 1 and type 2 diabetes groups.Results: Anti-gliadin IgG was found in 1.9% and 1.5% of patients with type land type 2 diabetes. In Tehran, 0.02% of healthy blood donors have been reported to be seropositivitive for anti-gliadin IgG.Conclusion: The prevalence of anti-gliadin seropositivity in type 1 and type 2 diabetics, was respectively 30 and 24 times higher than the general population of Tehran. This concurs with other reports indicating higher occurrence of celiac disease in diabetic populations. The rather low sensitivity and specificity (both around 80%) of the antigliadin antibody test has made it a suboptimal diagnostic test. However, it is quick and inexpensive and can be suitable for screening programs. We recommend the test in all at-risk populations including diabetics.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله شهین یاراحمدی | shahin yarahmadi
phd تحقیقات غدد

باقر لاریجانی | bagher larijani
endocrinology amp;amp; metabolism research centre
استاد ، فوق تخصص غدد درون ریز، مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

ابراهیم جوادی | ebrahim javadi
دکتری علوم آزمایشگاه، محقق مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

محمدحسن باستان حق | mohammad hassan bastan hagh
استاد، فوق تخصص غدد درون ریز، مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

محمد پژوهی | mohammad pajouhi
استاد، فوق تخصص غدد درون ریز، مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

رضا ملک زاده | reza malekzadeh
استاد, فوق تخصص گوارش، مرکز تحقیقات گوارش، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی تهران (Tehran university of medical sciences)

محمود محمودی | mahmood mahmoudi
اپیدمیولوژیست، محقق مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

علیرضا شفایی | aliereza shafaei
دکتری علوم آزمایشگاه، محقق مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

محمدرضا مهاجری تهرانی | mohammad reza mohajeri tehrani
دستیار فوق تخصصی غدد درون ریز مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

علی رجبی | ali rajabe
کارشناس آزمایشگاه، محقق مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

محمد فرهادی | mohammad farshadi
کارشناس آزمایشگاه، محقق مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: پژوهشکده علوم غدد درون ریز و متابولیسم (Research institute for endocrine sciences)

نشانی اینترنتی http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-448&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده عمومی
نوع مقاله منتشر شده پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات