این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مجله دیابت و متابولیسم ایران، جلد ۱، شماره ۲، صفحات ۱۵۳-۱۵۸
عنوان فارسی فراوانی نسبی میکروآلبومینوری در بیماران دیابتی نوع ۲ مراجعه کننده به درمانگاه دیابت مجتمع بیمارستانی امام خمینی در سال ۸۱-۱۳۸۰
چکیده فارسی مقاله مقدمه: دفع مقادیر جزئی آلبومین در ادرار (میکروآلبومینوری)‌ با ابتلای به نارسایی کلیه در آینده و مرگ ومیر به علل قلبی - عروقی رابطه دارد. کشف و درمان زودهنگام میکروآلبومینوری در جلوگیری از ایجاد و پیشرفت نارسایی کلیه در دیابت حائز اهمیت فراوان است. هدف این تحقیق بررسی شیوع نسبی میکروآلبومینوری در گروههای سنی و جنسی مختلف بیماران دیابتی نوع 2 مراجعه کننده به درمانگاه دیابت بیمارستان امام خمینی(ره) است. روشها: یکصد و بیست و سه بیمار جهت مطالعه انتخاب شدند و آلبومین ادراری در نمونه های ادرار 12 ساعته آنان که با روش استاندارد جمع آوری شده بود، به روش ایمونوتوربیدیمتری اندازه گیری شد. فراوانی میکروآلبومینوری (دفع mg 30 تا mg300 آلبومین در ادرار 24 ساعته) در گروههای مختلف سنی و جنسی با توجه به مدت تشخیص دیابت، میزان پالایش گلومرولی (GFR)، HbA1c و شاخص توده بدن (BMI) و فشارخون‎های سیستولی و دیاستولی تعیین گردید.یافته‎ها: از میان بیماران، 3/20% میکروآلبومینوری، 1/61% نرموآلبومینوری و 6/10% ماکروآلبومینوری داشتند. بین میانگین سنی افراد مبتلا به میکروآلبومینوری (5/58 سال) و افراد نرموآلبومینوریک (3/50 سال) از لحاظ آماری تفاوت معنی‎داری موجود بود. نسبت مرد به زن در بیماران میکروآلبومینوریک بیشتر از نسبت مشابه در بیماران نرموآلبومینوریک و در بیماران ماکروآلبومینوریک بیشتر از بیماران میکروآلبومینوریک بود. مقادیر GFR، HbA1c و فشارخون‎های سیستولی و دیاستولی در بین بیماران نرموآلبومینوریک، میکروآلبومینوریک و ماکروآلبومینوریک تفاوت معنی‎داری نداشت. میانگین مدت ابتلا به دیابت در افراد نرموآلبومینوریک (3/9سال) در مقایسه با افراد میکروآلبومینوریک (5/11 سال) دارای تفاوت معنی‎دار بود. علی‎رغم نتایج بسیاری از مطالعات دیگر، بین BMI و دفع آلبومین ادراری در سه گروه بیماران تفاوت معنی‎دار اما معکوسی دیده شد. نتیجه‎گیری: کارکرد کلیه در بیماران دیابتی نوع 2 به موازات افزایش سن آنها و به نسبت طول مدت ابتلا به دیابت به‎طور پیش‎رونده‎ای دچار نقصان می‎گردد و این عارضه در آقایان بیش از خانمها دیده می‎شود
کلیدواژه‌های فارسی مقاله نفروپاتی دیابتی، میکروآلبومینوری، ایمونوتوربیدیمتری
عنوان انگلیسی RELATIVE FREQUENCY OF MICROALBUMINURIA IN PATIENTS WITH TYPE 2 DIABETES ATTENDING THE DIABETES CLINIC AT IMAM KHOMEINY UNIVERSITY HOSPITAL (2001-2002)
چکیده انگلیسی مقاله Introduction: The urinary excretion of minimal quantities of albumin (microalbuminuria) is predictive of renal failure and cardiovascular mortality. The detection and prompt treatment of microalbuminuria is crucial to the prevention and progress of renal failure in patients with diabetes. The aim of this study is to evaluate the relative frequency of microalbuminuria in different age groups of men and women attending the diabetes clinic at Imam Khomeini University Hospital. Methods: 123 patients each provided a 12-hour urine sample, collected in standard fashion. Urinary albumin was measured by immunoturbidometry. The frequency of microalbuminuria (urinary albumin excretion between 30mg and 300mg in a 24-hour sample) was assessed in different age groups in men and women, according to duration of diabetes, glomerular filtration rate (GFR), glycosylated haemoglobin levels (A1C), body mass index (BMI), and both systolic and diastolic blood pressure. Results: Overall, 20.3% of patients had microalbuminuria, 61.1% normoalbuminuria, and 10.6% macroalbuminuria. Patients with microalbuminuria were significantly older (mean age = 58.5 years) than patients with normal albumin excretion (50.3 years). The male-to-female ratio was highest in patients with microalbuminuria and lowest in those with normoalbuminuria. There was no significant difference in GFR, A1C, and blood pressure between patients with normo-, micro-, or microalbuminuria. There was a significant difference in duration of diabetes between normoalbuminuric (9.3 years) and microalbuminuric patients (11.5 years). There was a significant, inverse correlation between BMI and urinary albumin excretion. Conclusions: Renal function in patients with type 2 diabetes deteriorates with increasing age and duration of diabetes. Renal impairment is more common in men than women.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله diabetic nephropathy,microalbuminuria,immunoturbidometry
نویسندگان مقاله منوچهر نخجوانی | manouchehr nakhjavani
endocrine research center, vali-e-asr hospital, tehran university of medical sciences
دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان ولی‎عصر، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی تهران (Tehran university of medical sciences)

فرید آزموده اردلان | farid azmoudeh ardalan
متخصص آسیب‎شناسی، استادیار دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی تهران (Tehran university of medical sciences)

آرمان مازوجی | arman mazouji
متخصص آسیب‎شناسی، دانشگاه علوم پزشکی تهران
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی تهران (Tehran university of medical sciences)

نشانی اینترنتی http://ijdld.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-488&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده عمومی
نوع مقاله منتشر شده پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات