در مواجهه با مسائل خشونت­‌بار دنیای کنونی که آرامش حیات بشری را به انقیاد کشیده، آموزش صلح به کودکان و تربیت صلح - محور امری حیاتی و ضروری است. از این منظر، «کودکی»، طلایی­‌ترین فرصت دوران رشد برای آموزش صلح است. این پژوهش، با هدف بررسی مبانی فلسفی- تربیتی صلح­‌آموزی به کودکان از طریق دیالوگ (گفت­‌وگو) انجام گرفته است. به این منظور و با بهره‌‏گیری از تحلیل محتوای تأملی، تلاش شده تا انگاره‫‌هایی از تعلیم و تربیت صلح‫-محور با هدف کنش‌­مندی کودکان از طریق دیالوگ بازشناسی شوند. مهم‌­ترین یافته‏‌های این پژوهش عبارت‌­اند از: دستیابی به صلح، نیازمند دیالوگ است. برای چنین هدفی، کودکان از ظرفیتی مناسب برای آموزش صلح برخوردارند. در واقع، آموزش و آگاهی بر اساس دیالوگ در دورۀ کودکی، بزرگ‌­ترین گام در جهت ساختن دنیایی بهتر و مبتنی بر صلح­ و دوری از نفرت و دشمنی در میان افراد اجتماع است. از این رو، خانواده و مدرسه در حکم مهم­‌ترین ارکان تعلیم و تربیت می­‌توانند زمینۀ آموزشی مناسبی را برای برقراری صلح در کودکان فراهم کنند. همچنین گام برداشتن در جهت آموزش مهارت‌های نرم با هدف بازتنظیم و بازسازی نقش دیالوگ در روابط میان معلم و دانش‌­آموزان، متربیان با یکدیگر، والدین و مربیان و برنامه درسی زمینه­‌ساز دستیابی به صلح و تفاهم است.