این پژوهش با­­هدف بررسی نقش استعاره‌های مفهومی در فرایند پویای تدریس ریاضی انجام شده است. پژوهش حاضر تحلیلی از پدیده‌هایی ارائه می‌کند که در فرایند پویای تدریس و یادگیری ریاضی، برای بررسی، رسم و تفسیر نمودار‌های دکارتی توابع، در سطح دبیرستان مشاهده شده است. تمرکز اصلی این مطالعه بر گفتمان معلمان با دانش‌آموزان و شیوه تدریس و بیان معلمان استوار بوده است. علاوه بر آن، رفتار معلمان، به‌­ویژه حرکات دست و بدن آنها هنگام رسم و توضیح نمودارهای توابع به‌دقت مورد بررسی قرار­گرفته است. در این پژوهش دو پرسش اساسی مطرح شده است: اول اینکه معلمان از چه نوع استعاره‌هایی برای نمایش گرافیکی و رسم توابع برای دانش‌­آموزان دبیرستانی استفاده می‌کنند؟ دوم اینکه آیا معلمان از استعاره‌هایی که در روند تدریس خود استفاده می‌کنند آگاه­‌اند؟ چارچوب نظری این پژوهش بر مبنای نظریه شناخت بدن­مند توسعه یافته است. یافته‌ها شامل عباراتی استعاری­‌اند که معلمان هنگام تدریس بخش نمودارهای دکارتی توابع به کار برده­‌اند. هریک از آنها در یک یا چند حیطه از دسته‌بندی استعاره‌های مفهومی- استعاره‌های جهتی، مانند «محور طولها افقی است»؛ استعاره‌های حرکت ساختگی، مانند «نمودار یک تابع به‌عنوان حرکت نقطه روی نمودار» و استعاره‌های هستی‌شناسی- طبقه‌بندی شده‌­اند. همچنین در این پژوهش نشان داده شده است که معلمان نسبت به استعاره‌هایی که در روند تدریس‌­خود به­‌کار می‌برند، آگاه نیستند.