این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، جلد ۵۸، شماره ۱۰، صفحات ۶۰۳-۶۱۰
عنوان فارسی آیا رابطه ای بین سطح فاکتور بازدارنده فعال کننده پلاسمینوژن ۱ با رتینوپاتی دیابتی و شدت آن در بیماران دیابتی نوع دو وجود دارد؟
چکیده فارسی مقاله مقدمه افزایش سطح فاکتور بازدارنده فعال کننده پلاسمینوژن PAI-1)) از موارد شناخته شده برای افزایش خطر بیماریهای قلبی عروقی در بیماران دیابتی است ولی نقش آن در عوارض میکروواسکولر دیابت کاملا مشخص نیست. هدف از این مطالعه بررسی سطح PAI-1 در ایجاد و شدت رتینوپاتی دیابتی بود. روش کار این مطالعه توصیفی مقطعی در سال 1391-1392 در کلینیک غدد بیمارستان قائم مشهد انجام شد. 175 بیمار دیابتی تیپ 2 در این مطالعه انتخاب شدند. نمونه سرمی ناشتا جهت بررسی سطح قند ناشتا- هموگلوبین گلیکوزیله – لیپید ها- کراتی نین –سطح PAI-1 از تمام بیماران اخذ شد . نمونه ادراری جهت بررسی نسبت میکروآلبومین به کراتی نین از بیماران گرفته شد. سپس تمام این بیماران جهت بررسی رتینوپاتی احتمالی به چشم پزشک ارجاع شدند. ارتباط بین تمام اندکس های سرمی به ویژه PAI-1و رتینوپاتی مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج با نرم افزار SPSS وآزمون های آنوا، تی و من ویتینی بررسی شد. نتایج در این مطالعه 59 بیمار (9/33%) رتینوپاتی داشتند. ارتباط معنی داری بین وجود رتینوپاتی با سطح دفع آلبومین ادراری - فشار خون سیستولیک و افزایش سطح هموگلوبین گلیکوزیله بدست آمد ولی رابطه ی معنی داری بین وجود رتینوپاتی و سطح سرمی PAI-1 پیدا نشد. سطح PAI-1 بین بیمارانی با رتینوپاتی پرولیفراتیو با غیر پرولیفراتیو تفاوت معنی داری نداشت. نتیجه گیری سطح سرمی PAI1با وجود وشدت رتینوپاتی در بیماران دیابتی رابطه ای نداشت ولی این نتیجه نیاز به بررسی بیشتر توسط مطالعات کلینیکی وسیعتر دارد.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی Is Plasminogen activator inhibitor-1 associated with diabetic retinopathy and its severity in type 2 diabetic patients?
چکیده انگلیسی مقاله Introduction: Plasminogen activator inhibitor 1(PAI-1) is a known cardiovascular risk marker in diabetes but its role in microvascular disease is not clear. The aim of this study was to evaluate relationship between serum PAI-1 level and presence and severity of retinopathy in type 2 diabetic patients. Methods: 175 type 2 diabetic patients were selected. Fasting vein samples were taken for assessment of fasting blood sugar, HbA1C, lipid profiles, creatinin and PAI-1. Urine was taken for assessment of microalbumin to creatinine ratio. All these patients then referred to the ophthalmologist for the evaluation of probable retinopathy. The correlation between serum indices like PAI-1 and retinopathy was assessed. Results: 59 patients (33.9%) had retinopathy. There was significant relation between albuminuria, systolic blood pressure and HbA1c with diabetic retinopathy. There was not significant relationship between retinopathy and serum PAI-1 level. PAI-1 was not different between non proliferative retinopathy compared with proliferative retinopathy. Conclusion:No significant statistical association was found between serum PAI-1 level and occurrence of retinopathy and its severity in diabetic patients but this observation remains to be determined by large clinical studies.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله شکوفه بنکداران | shokoufeh bonakdaran
associate professor of endocrinology- endocrine research center- ghaem hospital- mashhad- iran
دانشیار غدد و متابولیسم، مرکز تحقیقات غدد، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی مشهد (Mashhad university of medical sciences)

ناصر شعیبی | naser shoeibi
fellowship of retina, retina research center, khatam hospital, mashhad university of medical sciences, mashhad, iran
فلوشیپ رتین، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی مشهد (Mashhad university of medical sciences)

نشانی اینترنتی http://mjms.mums.ac.ir/article_6788.html
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده 1
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات