این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
ارمغان دانش، جلد ۱۳، شماره ۲، صفحات ۴۹-۶۰
عنوان فارسی تاثیر مصرف خوراکی منیزیم بر غلظت گلوکز و درد ناشی از آزمون فرمالین در موش های دیابتی
چکیده فارسی مقاله مقدمه و هدف: وجود منیزیم برای متابولیسم قند لازم است و ممکن است باعث آزادسازی و فعال شدن انسولین شود، افزایش مقدار گلوگز خون در بیماران دیابتی باعث کاهش منیزیم خون و کمبود آن در ادرار می شود. در این مطالعه اثر تجویز منیزیم خوراکی بر غلظت گلوکز و درد ناشی از آزمون فرمالین در حیوانات دیابتی مورد آزمایش قرار می گیرد. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی بر روی 80 سر موش سفید صحرایی نژاد ان ام آر آی در ده گروه هشت تایی شامل؛ کنترل، دیابتی، چهار گروه دیابتی تحت تیمار منیزیم و چهار گروه سالم تحت تیمار منیزیم در سال 1387ـ1386 در دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی قزوین انجام گردید. در گروههای تحت تیمار منیزیم، سولفات منیزیم به ترتیب یک، دو، سه و چهار هفته به صورت خوراکی با غلظت 10 گرم در لیتر به صورت محلول در آب تجویز گردید. القا دیابت با تزریق درون صفاقی استرپتوزوسین با دوز 60 میلی گرم بر کیلوگرم صورت می گرفت. ضمن اندازه گیری وزن حیوانات، اندازه گیری قند خون با استفاده از کیت بیوشیمیایی و به روش آنزیماتیک ـ کالریمتریک انجام شد. جهت بررسی درد حاد و مزمن از آزمون فرمالین استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها به کمک نرم افزار SPSS و آزمون های آنالیز واریانس و توکی انجام شد. یافته ها: داده های مورد بررسی از گروههای مذکور با سنجش غلظت گلوکز موجود در سرم و وزن حیوان جمع آوری شدند. تفاوت بین گروههای کنترل و دیابتی هم در غلظت گلوکز و هم میزان وزن حیوان با P< 0.0001 برجسته نشان داد. در میان گروههای دیابتی تحت تیمار منیزیم نیز میزان غلظت گلوکز بین 1 و 2 با P< 0.005 و بین 1 و 2 گروه 3 و 4 نیز با P< 0.0001 برجسته نشان داد. تفاوت آماری بین گروه 2 و دو گروه 3 و 4 به ترتیب با P< 0.001 و P< 0.01 معنی دار بود. تفاوت آماری بین چهار گروه تحت تیمار منیزیم و گروه دیابتی نیز با سطح معنی داری P< 0.0001 برجسته بود. تفاوت آماری بین چهار گروه دیابتی تحت تیمار منیزیم و گروه کنترل، سطح معنی داری بین گروه کنترل و 1 با P< 0.0001 و بین کنترل و 2 با P< 0.05 را نشان داد. میانگین وزن بین گروه دیابتی و گروههای 1 و 2 بدون تفاوت معنی دار و برای 3 و 4 به ترتیب با P< 0.01 و P< 0.0001 برجسته بود. در این مطالعه سنجش درد دو فازی در آزمون فرمالین با رفتارهای پاسخ به درد یعنی لیسیدن مکان تزریق و جمع کردن پوست پشت صورت گرفت. نتیجه گیری: تجویز منیزیم در گروههای دیابتیک باعث افزایش وزن و کاهش قند خون به صورت وابسته به دوز شده است. اگر چه کاهش سطح گلوگز در هفته های 3 و 4 به حد کنترل می رسد، ولی این موضوع در خصوص وزن مشاهده نمی شود. در دو گروه دیابتی تحت تیمار منیزیم و گروه دیابتی تشدید درد نسبت به گروه کنترل برجسته بود.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله دیابت، منیزیم، آزمون فرمالین، درد، موش سفید صحرایی
عنوان انگلیسی Effect of Oral Consumption of Magnesium on Glucose Concentration and Formalin Test in Diabetic Rats
چکیده انگلیسی مقاله Introduction & Objective: Magnesium is an essential metal in carbohydrate metabolism that causes activation and release of insulin. Increasing of blood sugar in diabetic patients resulted in decreasing of magnesium in the serum and its low concentration in urine. The aim of this study was to evaluate the effect of oral administration of magnesium on glucose concentration and formalin test in diabetic rats. Materials & Methods: This experimental study was done from April 2007 till July 2008 in medical school of Qazvin University of Medical Sciences. In this study 80 NMRI rats (Razi Co. Iran) categorized in ten groups control, diabetic without treatment of magnesium, diabetic with treatment of magnesium in one (1), two (2), three (3) and four (4) week(s). The other 4 normal groups were treated with magnesium in same timescales. In the diabetic groups, diabetes was induced with i.p. injection of 60mg/kg of streptozotocin. Besides of weight measurements, glucose concentration of animals was measured with enzymaticcolorimetric method. Pain scores were measured in formalin test. Statistical analysis was carried out by ANOVA and Tukey test. Results: The results showed that the difference in animal weight and glucose concentrations between control and diabetic groups was significant (P< 0.0001). Glucose concentrations of magnesium treated diabetic groups were significantly different between 1 and 2 (P< 0.005) 1 and 3 or 4 groups (P< 0.0001) 2 and 3 (P< 0.001) and 2 and 4 (P< 0.01). Statistical differences between control and magnesium treated diabetic groups were significant between control and 1 (P< 0.0001) control and 2 (P< 0.05). Considering the weight of rats, there was no significant difference between diabetic in one side and 1 and 2 groups in other side while differences between diabetic and the other 3 and 4 groups were significant (P< 0.001 and P< 0.0001, respectively). In this study results from flinching and licking responses have been evoked by formalin in biphasic model of formalin test. Conclusion: Magnesium consuming in diabetic rats resulted in time dependent increasing of animals weight and decreasing of glucose concentration. Results from formalin test show hyperalgesic effects in diabetic and diabetic treated with magnesium groups in comparison with control groups.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Diabetes Mellitus,Magnesium,Formalin test,pain,Rat
نویسندگان مقاله نعمت اله غیبی | n gheibi


حمیده رسول پور | h rasolpor


فرزاد رجایی | f rajaei


حسن جهانی هاشمی | h jahani hashemi


محمدحسین اسماعیلی | mh esmaeili


اسماعیل عباسی | e abbasi


نشانی اینترنتی http://armaghanj.yums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-39-26&slc_lang=fa&sid=en
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده تخصصی
نوع مقاله منتشر شده پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات